Υπάρχουν προϊόντα που παράγονται. Και υπάρχει και το κρασί, που γεννιέται.
Το κρασί δεν είναι μόνο ο χυμός ενός σταφυλιού που υπέστη ζύμωση. Είναι η στιγμή όπου η φύση αποφασίζει να μιλήσει και ο άνθρωπος επιλέγει να την ακούσει. Στο αμπέλι, όλα ανήκουν στη φύση. Το φως, ο άνεμος, η πέτρα, η σιωπή. Στο οινοποιείο, όλα ανήκουν στην πρόθεση. Η απόφαση, η τεχνική, η ευαισθησία, η αναμονή.
Εκεί, ακριβώς, γεννιέται η υπαρξιακή ταυτότητα του κρασιού. Στο ενδιάμεσο.
Η φύση προσφέρει το δυναμικό, ο πολιτισμός δίνει τη μορφή, η φύση δίνει την ύλη και ο άνθρωπος δίνει το νόημα.
Το κρασί είναι ίσως το μοναδικό δημιούργημα όπου η παρέμβαση δεν αναιρεί την αυθεντικότητα αλλά ην αποκαλύπτει. Δεν είναι τυχαίο ότι μιλάμε για terroir σαν να μιλάμε για χαρακτήρα. Γιατί το κρασί, όπως και ο άνθρωπος, δεν είναι ποτέ μόνο βιολογία αλλά είναι και βιογραφία.
Μέσα σε ένα ποτήρι συμπυκνώνεται μια ολόκληρη σχέση. Γη και χρόνος, παράδοση και καινοτομία, ένστικτο και σκέψη. Το κρασί είναι πολιτισμός επειδή κουβαλά μνήμη. Είναι φύση επειδή δεν παύει ποτέ να υπακούει στους δικούς της ρυθμούς.
Αναγνωρίζουμε στο κρασί τη δική μας συνθήκη ως άνθρωποι. Ζούμε κι εμείς μεταξύ φύσης και πολιτισμού. Μεταξύ ενστίκτου και επιλογής. Μεταξύ ύλης και νοήματος.
Το κρασί αν το δούμε έτσι, είναι ένας τρόπος να θυμόμαστε ποιοι είμαστε.
