Πάντα πίστευα ότι ένα πραγματικά μεγάλο κρασί δεν είναι απαραίτητα εκείνο που αποκαλύπτει αμέσως όλα του τα χαρίσματα. Αντίθετα, πολλές φορές είναι εκείνο που αφήνει κάτι ανείπωτο, που δημιουργεί την …
Σήμερα, όταν μιλάμε για οινοποίηση, το μυαλό μας πηγαίνει σε ανοξείδωτες δεξαμενές, αντλίες, σπαστήρες και σύγχρονα πιεστήρια. Στα παλιά κυπριακά χωριά, όμως, η διαδικασία ήταν εντελώς διαφορετική. Και σε ορισμένες …
Υπήρξε μια εποχή στην Κύπρο που ο αμπελουργός δεν φοβόταν μόνο τον καιρό, την ανομβρία ή μια κακή σοδειά. Φοβόταν και τον φοροεισπράκτορα. Στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας, η παραγωγή …
Υπήρξε μια εποχή που από τη Λεμεσό δεν έφευγε το κρασί μόνο μέσα σε φιάλες, βαρέλια ή κιβώτια. Έφευγε ακόμη και μέσα από αγωγό. Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, …
Υπήρξε μια εποχή που το κυπριακό κρασί δεν χρειαζόταν συστάσεις στη Βρετανία. Δεν ήταν κάτι εξωτικό ή σπάνιο. Ήταν στα ράφια, στα σπίτια, στα τραπέζια και στα μικρά καταστήματα της …
Το κρασί έχει αναλυθεί με αμέτρητους τρόπους. Ως γεωργικό προϊόν, ως πολιτισμικό σύμβολο, ως αντικείμενο γευσιγνωσίας, ως φορέας τόπου. Υπάρχει όμως μία ακόμη οπτική, πιο εσωτερική και ίσως πιο ουσιαστική. …
Υπάρχει μια στιγμή στη γευσιγνωσία όπου το κρασί παύει να είναι απλώς κρασί. Δεν είναι πια αλκοόλ, οξύτητα, τανίνες, αρώματα ή μια σειρά από τεχνικά χαρακτηριστικά που περιμένουν να καταγραφούν …
Τα τελευταία χρόνια μιλάμε πολύ για την πρόοδο του κυπριακού κρασιού. Για καλύτερα οινοποιεία, πιο προσεγμένες ετικέτες, γηγενείς ποικιλίες, εξωστρέφεια και μια νέα αυτοπεποίθηση που αρχίζει επιτέλους να φαίνεται. Όμως …
Υπάρχει κάπου ένα κρασί που δεν ήπιαμε ποτέ. Μια φιάλη που φυλάξαμε για την κατάλληλη στιγμή, για μια γιορτή που δεν έγινε, για έναν άνθρωπο που δεν επέστρεψε ή για …
Υπάρχουν τόποι που θυμόμαστε χωρίς να έχουμε βρεθεί ποτέ εκεί; Ένα ποτήρι κρασί μπορεί ξαφνικά να μας μεταφέρει σε έναν αμπελώνα που δεν έχουμε περπατήσει, σε ένα ξηρό καλοκαίρι που …
