Πριν από μερικές εβδομάδες, στη διάρκεια ενός ταξιδιού στην Ελλάδα, βρεθήκαμε με φίλους στη Νεμέα. Όχι απλώς σε έναν τόπο κρασιού, αλλά σε έναν τόπο μνήμης, ιστορίας και σιωπηλής σοφίας. Εκεί επισκεφθήκαμε το Οινοποιείο Χαλκιά, έναν χώρο που παράγει βιολογικά και φυσικά κρασιά.
Η χαρά μου ήταν διπλή, γιατί εκεί συναντήσαμε και τον φίλο και καθηγητή μου από τη Δράμα, τον οινολόγο Φραγκίσκο Παπαγεωργίου. Από εκείνους τους ανθρώπους που δεν «μιλούν» για το κρασί αλλά το σκέφτονται σε βάθος, το κατανοούν και το σέβονται πραγματικά. Και αυτό, σε έναν κόσμο γεμάτο θόρυβο και υπερβολή, δεν το βρίσκεις εύκολα.
Στο Οινοποιείο Χαλκιά, όλα κινούνται με άλλους ρυθμούς. Βιολογικά και φυσικά κρασιά, χωρίς περιττές παρεμβάσεις, χωρίς μακιγιάζ. Κρασιά που δεν προσπαθούν να εντυπωσιάσουν αλλά προσπαθούν να πουν την αλήθεια τους. Και αυτό το καταλαβαίνεις από την πρώτη γουλιά.
Η κυρία Άννα Χαλκιά, ιδιοκτήτρια του οινοποιείου, μας μίλησε για τη φιλοσοφία τους με απλότητα και καθαρότητα. Για τη σχέση με το αμπέλι. Για την υπομονή. Για το δικαίωμα του κρασιού να εξελίσσεται χωρίς να το πιέζεις να γίνει κάτι άλλο.
Δοκιμάσαμε όλα τα κρασιά όχι σαν καταναλωτές αλλά σαν συνομιλητές. Κάθε ποτήρι είχε τον χαρακτήρα του και όλα είχαν συνέπεια. Και αυτό είναι ίσως από τα πιο δύσκολα πράγματα στον κόσμο του κρασιού.
Φεύγοντας, σκεφτόμουν πως τέτοιες επισκέψεις δεν σου μαθαίνουν απλώς για το κρασί. Σου θυμίζουν γιατί το αγαπάς. Γιατί δεν είναι προϊόν. Είναι μια σχέση με τον χρόνο. Είναι επιλογή να πηγαίνεις πιο αργά, πιο βαθιά, πιο τίμια.
Το Οινοποιείο Χαλκιά εκείνη τη μέρα μάς θύμισε ότι τα κρασιά δεν φωνάζουν. Ψιθυρίζουν. Και αν ξέρεις να ακούς, λένε πολλά.
