Ο οινοτουρισμός δεν είναι απλά μια προσθήκη στην οινική βιομηχανία, αλλά μια υπαρξιακή της ανάγκη. Δεν αφορά μόνο επισκέψεις σε οινοποιεία, φωτογραφίες ανάμεσα στα αμπέλια ή γευσιγνωσίες με θέα το ηλιοβασίλεμα. Αφορά κάτι βαθύτερο. Τη συνάντηση του ανθρώπου με τον τόπο, τον χρόνο και το νόημα του κρασιού.
Στον πυρήνα του, το κρασί είναι υγρή μνήμη. Είναι χρόνος συμπυκνωμένος, γη που μιλά, ένα κλίμα που άφησε το αποτύπωμά του. Είναι ο μόνος τρόπος να βιωθεί αυτή η αλήθεια όχι ως πληροφορία, αλλά ως εμπειρία. Δεν μαθαίνεις απλώς πώς φτιάχνεται ένα κρασί αλλά περπατάς πάνω στο χώμα του, ακούς τον άνεμο που ωρίμασε το σταφύλι, αγγίζεις τις πέτρες που κράτησαν τη θερμότητα της μέρας.
Εδώ αρχίζει η μεταφυσική του διάσταση.
Όταν ο επισκέπτης στέκεται μέσα στον αμπελώνα, δεν βρίσκεται απλώς σε έναν γεωγραφικό χώρο. Βρίσκεται σε έναν βιωματικό τόπο όπου ο χρόνος παύει να είναι γραμμικός. Το παρελθόν του αμπελιού, το παρόν του οινοποιού και το μέλλον του κρασιού στο ποτήρι, ενώνονται σε μια στιγμή συνείδησης.
Ο οινοτουρισμός λειτουργεί ως γέφυρα ανάμεσα στο υλικό και το άυλο. Το βαρέλι, το πιθάρι, το αμπέλι είναι σύμβολα. Σύμβολα υπομονής, αναμονής και αποδοχής της αβεβαιότητας. Όπως και στη ζωή, έτσι και στο κρασί, δεν ελέγχεις τα πάντα. Συμμετέχεις, συνομιλείς, αλλά τελικά αφήνεσαι.
Σε έναν κόσμο που καταναλώνει γρήγορα και ξεχνά εύκολα, ο οινοτουρισμός επιμένει στο αργό. Στο βίωμα. Στη σιωπή ανάμεσα στις λέξεις. Στο βλέμμα του οινοποιού όταν μιλά για το αμπέλι του ως συνέχεια του εαυτού του.
Εκεί γεννιέται η αυθεντικότητα ως υπαρξιακή συνθήκη. Είναι η στιγμή που το κρασί παύει να ζητά επιβεβαίωση από βαθμολογίες και αγορές και αρχίζει να αφηγείται μόνο του την ιστορία του, στον τόπο που γεννήθηκε.
Ο οινοτουρισμός είναι αναγκαίος ακριβώς επειδή ζούμε σε έναν κόσμο που εξηγεί τα πάντα και κατανοεί ελάχιστα. Έναν κόσμο όπου το κρασί συχνά μεταφράζεται σε δεδομένα, δείκτες και αγορές. Όμως το κρασί δεν είναι αντικείμενο. Είναι συμβάν. Και κάθε συμβάν απαιτεί παρουσία.
Γι’ αυτό πρέπει να πας εκεί. Όχι για να δεις, αλλά για να βρεθείς. Να αισθανθείς την απόσταση ανάμεσα σε εσένα και τον τόπο να μικραίνει, μέχρι που παύει να υπάρχει. Εκεί, στο όριο, το κρασί παύει να είναι προϊόν και γίνεται καθρέφτης.
Και ίσως τελικά ο οινοτουρισμός να μην αφορά μόνο το κρασί αλλά την ανάγκη μας να ξαναμάθουμε να στεκόμαστε μέσα στον κόσμο χωρίς να τον εξαντλούμε. Να ακούμε χωρίς να καταγράφουμε. Να γευόμαστε χωρίς να εξηγούμε.
