Το κρασί δεν είναι μόνο αποτέλεσμα τεχνικής αλλά και στάσης.
Κάθε παραγωγός, συνειδητά ή ασυνείδητα, απαντά σε ένα θεμελιώδες ερώτημα.
Θα υπηρετήσω τον τόπο ή θα τον διαμορφώσω σύμφωνα με την επιθυμία μου;
Η ηθική του παραγωγού δεν αφορά μόνο τις πρακτικές καλλιέργειας ή τις επιλογές στο οινοποιείο. Αφορά τη σχέση του με την εξουσία που κατέχει. Γιατί η σύγχρονη οινολογία δίνει εργαλεία. Μπορεί να διορθώσει οξύτητες, να ρυθμίσει αλκοόλες, να λειάνει ατέλειες. Μπορεί να κατασκευάσει ένα προφίλ που να ικανοποιεί αγορές.
Αλλά η δυνατότητα δεν ταυτίζεται με την αναγκαιότητα.
Η αλήθεια του τόπου δεν είναι προϊόν marketing. Δεν είναι αφήγημα που επινοείται. Είναι κάτι βαθύτερο, μια γεωλογική και πολιτισμική συνέχεια. Το υψόμετρο, η πέτρα, το κλίμα, η έλλειψη νερού, οι παλιές ρίζες. Όλα αυτά δεν ζητούν εντυπωσιασμό αλλά σεβασμό.
Ο παραγωγός βρίσκεται ανάμεσα σε δύο κόσμους.
Στην αγορά που ζητά συνέπεια και στη φύση που επιμένει στη διαφοροποίηση.
Και εκεί δοκιμάζεται η ηθική.
Θα αποδεχθεί τη χρονιά όπως ήρθε; Θα επιτρέψει στη διακύμανση να φανεί; Θα αντέξει το ενδεχόμενο ένα κρασί να μην είναι «εύκολο»; Η αλήθεια του τόπου δεν είναι πάντοτε γλυκιά. Μπορεί να είναι αυστηρή, τραχιά, απαιτητική. Αλλά είναι πάντα αυθεντική.
Η ηθική του παραγωγού είναι πράξη ταπεινότητας. Να γνωρίζει ότι το χώμα δεν του ανήκει. Το διαχειρίζεται προσωρινά. Ότι τα κλήματα δεν είναι απλώς περιουσία, αλλά συνέχεια. Ότι η παρέμβαση δεν πρέπει να σβήνει το αποτύπωμα, αλλά να το φωτίζει.
Σε βάθος, το ζήτημα δεν είναι τεχνικό. Είναι υπαρξιακό.
Τι σημαίνει να είσαι θεματοφύλακας ενός τόπου;
Τι σημαίνει να παραδίδεις στις επόμενες γενιές όχι μόνο γη, αλλά αλήθεια;
Το μεγάλο κρασί δεν φωνάζει και δεν εντυπωσιάζει επιφανειακά. Μιλά καθαρά. Και όταν μιλά, ακούμε όχι μόνο τον παραγωγό, αλλά το τοπίο. Ακούμε τον άνεμο, τη ζέστη, την πέτρα, τη σιωπή, τη μνήμη.
Η αλήθεια του τόπου δεν είναι μια σταθερή έννοια. Είναι μια διαρκής διαπραγμάτευση ανάμεσα στη φύση και στη συνείδηση. Και η ηθική του παραγωγού είναι ο τρόπος με τον οποίο επιλέγει να σταθεί μέσα σε αυτή τη διαπραγμάτευση.
Στο τέλος, το ερώτημα δεν είναι αν το κρασί είναι άρτιο τεχνικά αλλά αν είναι ειλικρινές.
