Το λεγόμενο Γαλλικό Παράδοξο γεννήθηκε από μια απλή αλλά ενοχλητική παρατήρηση. Στη Γαλλία, έναν τόπο όπου η διατροφή είναι πλούσια σε λιπαρά, βούτυρο και τυριά, τα ποσοστά καρδιαγγειακών νοσημάτων παραμένουν ιστορικά χαμηλότερα απ’ ό,τι σε άλλες δυτικές χώρες.
Η επιστημονική κοινότητα έσπευσε να αναζητήσει εξηγήσεις. Το βλέμμα στράφηκε στο κόκκινο κρασί. Οι πολυφαινόλες του και ιδιαίτερα η ρεσβερατρόλη φαίνεται πως συμβάλλουν στην καρδιαγγειακή προστασία, δρώντας αντιοξειδωτικά και αντιφλεγμονωδώς. Όμως η ιστορία δεν τελειώνει στο ποτήρι.
Κάτω από αυτήν κρύβεται κάτι βαθύτερο. Ο τρόπος με τον οποίο ο άνθρωπος σχετίζεται με τον χρόνο.
Το Γαλλικό Παράδοξο είναι λιγότερο μια χημική εξίσωση και περισσότερο ένας πολιτισμικός κώδικας. Στη γαλλική κουλτούρα, το κρασί καταναλώνεται με μέτρο, πάντα με το φαγητό, μέσα σε ένα πλαίσιο κοινωνικότητας, ρυθμού και απόλαυσης. Το γεύμα δεν είναι καύσιμο· είναι τελετουργία. Ο χρόνος επιβραδύνεται, το άγχος υποχωρεί, το σώμα και ο νους συγχρονίζονται.
Ίσως το πραγματικό παράδοξο να μην αφορά το κρασί αυτό καθαυτό, αλλά την ευρύτερη εικόνα της στάσης ζωής που το συνοδεύει. Μια υπενθύμιση ότι η υγεία δεν εξαντλείται στη διατροφική ανάλυση, αλλά διαμορφώνεται από τις συνήθειες, τον ρυθμό και τον τρόπο με τον οποίο τρώμε και συνυπάρχουμε. Σε αυτό το πλαίσιο, το κρασί λειτουργεί ως πολιτισμικός συνδετικός κρίκος, όχι ως μυστικό συστατικό.
Το Γαλλικό Παράδοξο μας λέει ότι η υγεία ίσως δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αποφυγής, αλλά και αποδοχής. Αποδοχής της απόλαυσης, του μέτρου και της παρουσίας. Ότι το στρες, η βιασύνη και η αποσύνδεση δηλητηριάζουν πιο ύπουλα από το λίπος.
