Όταν δοκιμάζουμε ένα κρασί ή στεκόμαστε απέναντι σε ένα έργο τέχνης, δεν παρατηρούμε απλώς.. Εισερχόμαστε. Περνάμε το κατώφλι ενός κόσμου όπου οι αισθήσεις δεν συνοδεύουν την εμπειρία, αλλά την καθοδηγούν. Εκεί όπου το κρασί και η τέχνη παύουν να είναι αντικείμενα και μετατρέπονται σε βιώματα.
Η αρχή γίνεται πάντα με το βλέμμα. Το ποτήρι στο φως ή το έργο στον τοίχο μάς καλούν σε σιωπηλή ανάγνωση. Χρώματα, αντανακλάσεις, γραμμές και ισορροπίες αποκαλύπτονται αργά, σαν να απαιτούν χρόνο και προσοχή για να υπάρξουν. Η ομορφιά δεν μας επιβάλλεται αλλά μας προτείνεται.
Ύστερα έρχονται τα αρώματα. Όπως ο ζωγράφος εργάζεται με την παλέτα του, έτσι και το κρασί απλώνει μπροστά μας τη δική του. Φρούτα, μπαχαρικά, άνθη, μνήμες. Όχι ως καταγραφή, αλλά ως υπαινιγμοί ενός εσωτερικού τοπίου που ζητά να αναγνωριστεί και όχι να εξηγηθεί.
Ακολουθεί η ερμηνεία. Όχι με όρους σωστού ή λάθους, αλλά με όρους προσωπικής αλήθειας. Τι μας λέει αυτό το κρασί; Τι αφήνει πίσω του αυτό το έργο; Η σημασία δεν βρίσκεται στο ίδιο το έργο, αλλά στον τρόπο που αγγίζει τη δική μας ψυχή, στη σιωπηλή συνομιλία που γεννιέται.
Και τότε έρχεται η απόλαυση ως παραμονή στη στιγμή. Ένα παρόν πυκνό, σχεδόν εύθραυστο, που συνδέεται με τα βαθύτερα ένστικτά μας και μας επιτρέπει, έστω για λίγο, να αποσπαστούμε από τον χρόνο.
Σε αυτή τη διαδρομή, το κρασί και η τέχνη συναντιούνται για να μας θυμίσουν κάτι ουσιαστικό. Ότι η αισθητική εμπειρία δεν αφορά μόνο την ομορφιά, αλλά τον τρόπο που μαθαίνουμε να αισθανόμαστε τη ζωή.
