Υπάρχουν στιγμές που γνωρίζεις έναν άνθρωπο χωρίς να σου μιλήσει για τη ζωή του, τις απόψεις του ή τα όνειρά του. Αρκεί ένα τραπέζι.
Κάθεσαι με ανθρώπους που δεν γνωρίζεις καλά. Στην αρχή όλοι είναι προσεκτικοί. Ευγενικοί. Λίγο «μαζεμένοι». Σαν να παίζουν έναν ρόλο που έμαθαν καλά από μικροί. Tον ρόλο του σωστού κοινωνικού ανθρώπου.
Μέχρι να έρθει το κρασί.
Όχι επειδή αλλάζει τη σκέψη. Αλλά επειδή χαλαρώνει την άμυνα.
Και τότε αρχίζει η πραγματική γνωριμία.
Φαίνεται ποιος μιλά για να ακουστεί και ποιος μιλά για να μοιραστεί. Ποιος ακούει και ποιος απλώς περιμένει τη σειρά του. Ποιος νιώθει άνετα με το «δεν ξέρω» και ποιος χρειάζεται πάντα να δείχνει βέβαιος.
Ακόμα πιο αποκαλυπτικός είναι ο τρόπος που φέρονται στους ανθρώπους γύρω τους. Στον σερβιτόρο. Στον σομελιέ. Σε εκείνον που δεν έχει «ρόλο» στο τραπέζι. Εκεί φαίνεται η παιδεία, η ευαισθησία, ο πραγματικός σεβασμός. H ευγένεια δεν είναι συμπεριφορά της στιγμής. Είναι τρόπος ύπαρξης.
Σε κάθε τραπέζι υπάρχουν και οι σιωπές. Άλλοι τις φοβούνται και τις γεμίζουν με λόγια. Άλλοι τις αντέχουν. Άλλοι τις αφήνουν να μιλήσουν. Και μέσα σε αυτές τις παύσεις αποκαλύπτεται συχνά περισσότερη αλήθεια απ’ όση σε ολόκληρες συζητήσεις.
Το κρασί, τελικά, δεν είναι μόνο ο πρωταγωνιστής. Είναι και η αφορμή. Ένα μέσο για να χαλαρώσουν τα όρια, να πέσουν οι μάσκες, να φανεί ο άνθρωπος όπως είναι και όχι όπως θα ήθελε να φαίνεται.
Σε ένα τραπέζι δεν δοκιμάζεις μόνο γεύσεις. Δοκιμάζεις χαρακτήρες, στάσεις ζωής, τρόπους συνύπαρξης.
Και όταν τελειώνει η βραδιά, φεύγεις γνωρίζοντας περισσότερα απ’ όσα ειπώθηκαν. Ξέρεις ποιον θα ήθελες ξανά δίπλα σου. Ποιον εμπιστεύεσαι. Ποιον κρατάς σε απόσταση.
Όχι από τα λόγια του.
Από τον τρόπο που κράτησε το ποτήρι του.
Από τον τρόπο που κοίταξε τους άλλους.
Από τον τρόπο που στάθηκε μέσα στη στιγμή.
Μέσα σε ένα ποτήρι κρασί, χωρά ολόκληρος ο άνθρωπος.
