Το κρασί όπως έχω πει πολλές φορές είναι μια αφήγηση.
Κάθε φιάλη κουβαλά μια ιστορία που ξεκινά από τη γη, περνά από τα χέρια του ανθρώπου και καταλήγει στο ποτήρι. Και μέσα σε αυτή τη διαδρομή γεννιέται ένα ερώτημα που ξεπερνά τη γεύση. Ποια είναι η ταυτότητα του κρασιού;
Η απάντηση δεν είναι απλή. Γιατί το κρασί, όπως και ο άνθρωπος, δεν έχει μία μόνο διάσταση. Είναι αποτέλεσμα τόπου, χρόνου, πολιτισμού και πρόθεσης. Είναι φύση και ερμηνεία ταυτόχρονα.
Η ταυτότητα ενός κρασιού αρχίζει από τον τόπο του. Από το έδαφος, το κλίμα, το υψόμετρο, το φως. Αυτά και άλλα είναι στοιχεία που διαμορφώνουν τον χαρακτήρα της αμπέλου πριν ακόμη εμφανιστεί ο άνθρωπος στο αμπέλι.
Όμως ο τόπος δεν μιλά μόνος του. Χρειάζεται κάποιον να τον ακούσει και να τον μεταφράσει. Ο παραγωγός βρίσκεται σε αυτό το σημείο, της μετάφρασης. Με τις επιλογές του, μπορεί είτε να αποκαλύψει τον τόπο είτε να τον καλύψει πίσω από τεχνικές και στυλ.
Έτσι, η ταυτότητα του κρασιού γίνεται μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φύση και στη βούληση.
Πίσω από κάθε αμπελώνα υπάρχει ιστορία. Πρακτικές που επαναλήφθηκαν για δεκαετίες, ποικιλίες που προσαρμόστηκαν στον τόπο, τρόποι καλλιέργειας που πέρασαν από γενιά σε γενιά.
Η παράδοση δεν είναι στατική αλλά είναι μνήμη σε κίνηση.
Κάθε νέα γενιά οινοποιών επαναδιαπραγματεύεται αυτή τη μνήμη. Κρατά στοιχεία, εγκαταλείπει άλλα, αναζητά νέα εργαλεία. Και μέσα από αυτή τη διαδικασία η ταυτότητα εξελίσσεται.
Υπάρχει όμως και κάτι ακόμη. Η προσωπική φωνή του δημιουργού. Δύο παραγωγοί στον ίδιο τόπο, με τα ίδια σταφύλια, μπορούν να δημιουργήσουν διαφορετικά κρασιά.
Η ταυτότητα του κρασιού είναι επομένως και πράξη δημιουργικότητας. Είναι η στιγμή όπου η παράδοση συναντά την προσωπική αντίληψη.
Και εκεί εμφανίζεται η πιο ενδιαφέρουσα διάσταση. Ότι το κρασί γίνεται καθρέφτης όχι μόνο του τόπου, αλλά και του ανθρώπου.
Όταν δοκιμάζουμε ένα κρασί που εκφράζει πραγματικά την προέλευσή του, δεν βιώνουμε μόνο μια γεύση. Βιώνουμε μια συνάντηση.
Συναντάμε το τοπίο από το οποίο προήλθε. Συναντάμε τον άνθρωπο που το δημιούργησε. Και συχνά, χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, συναντάμε και τον εαυτό μας.
Γιατί η αναζήτηση της ταυτότητας δεν αφορά μόνο το κρασί. Αφορά και εμάς τους ίδιους..
Όπως το κρασί προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στη φύση και στον πολιτισμό, έτσι και ο άνθρωπος αναζητά τη θέση του ανάμεσα στις ρίζες και στις επιλογές του.
Ίσως γι’ αυτό το κρασί μάς γοητεύει τόσο βαθιά. Είναι η αίσθηση ότι μέσα σε ένα ποτήρι μπορούμε να διακρίνουμε κάτι περισσότερο από ένα ποτό. Την ιστορία ενός τόπου, την πρόθεση ενός ανθρώπου και την αέναη αναζήτηση της ταυτότητας μας.
