Το κυπριακό κρασί δεν είναι μόνο ένα προϊόν που περιμένει να το ανακαλύψουν οι αγορές. Είναι μια μνήμη που ζει μέσα στη γη, μια συνέχεια που περνά από το αμπέλι στο ποτήρι, από τον μόχθο του αμπελουργού στη σιωπηλή στιγμή της δοκιμής.
Και όμως, αυτή η ψυχή δεν αρκεί από μόνη της. Για να ακουστεί έξω από τα όρια του νησιού, χρειάζεται φωνή. Όχι πολλές σκόρπιες φωνές, αλλά μία καθαρή, συλλογική φωνή. Χρειάζεται συνέργεια. Το λεγόμενο Cluster effect.
Οινοποιεία, κράτος, τουρισμός, εστίαση, sommeliers, δημοσιογράφοι και άνθρωποι της αγοράς πρέπει να πάψουν να κινούνται σαν ξεχωριστά νησιά μέσα στο ίδιο νησί. Το κυπριακό κρασί χρειάζεται κοινή στρατηγική, κοινό αφήγημα, κοινή παρουσία. Χρειάζεται να παρουσιαστεί όχι μόνο ως ετικέτα, αλλά ως εμπειρία: ως τόπος, ιστορία, φιλοξενία, γεύση και πολιτισμός.
Οι χώρες που κατάφεραν να κάνουν το κρασί τους αναγνωρίσιμο διεθνώς δεν το πέτυχαν μόνο με ποιότητα. Το πέτυχαν γιατί έμαθαν να μετατρέπουν την ποιότητα σε ταυτότητα. Να δίνουν στον κόσμο έναν λόγο να θυμάται όχι μόνο το κρασί, αλλά και τον τόπο από τον οποίο γεννήθηκε.
Η Κύπρος έχει αυτόν τον λόγο. Έχει αρχαία αμπέλια, γηγενείς ποικιλίες, την Κουμανδαρία, ορεινά terroirs, φως, θάλασσα και ιστορία. Αυτό που χρειάζεται τώρα είναι να ενώσει όλα αυτά σε ένα ενιαίο βλέμμα.
Το κυπριακό κρασί δεν θα ταξιδέψει μακριά μόνο ως προϊόν. Θα ταξιδέψει όταν μάθουμε να το παρουσιάζουμε ως αυτό που πραγματικά είναι. Η ψυχή ενός τόπου που ακόμη έχει πολλά να πει.
