Η γεύση αρχίζει ως αίσθηση. Ένα άρωμα φτάνει στη μύτη, μια γουλιά αγγίζει τον ουρανίσκο, η οξύτητα προκαλεί ένταση, οι τανίνες αφήνουν το αποτύπωμά τους. Το σώμα καταγράφει, συγκρίνει και αντιδρά. Κι όμως, αυτό που τελικά μένει μέσα μας δεν ανήκει πάντοτε αποκλειστικά στις αισθήσεις.
Υπάρχουν κρασιά που τα θυμόμαστε όχι επειδή ήταν τεχνικά άψογα, αλλά επειδή συνδέθηκαν με μια στιγμή. Με ένα πρόσωπο, έναν τόπο, μια εποχή της ζωής μας ή μια αίσθηση που δεν μπορέσαμε ποτέ να εξηγήσουμε. Η γεύση γίνεται τότε κάτι περισσότερο από φυσική εμπειρία. Αποκτά βάθος, διάρκεια και εσωτερική σημασία.
Ανάμεσα στην αίσθηση και την ψυχή υπάρχει ένας αόρατος χώρος. Εκεί η εμπειρία παύει να είναι αντικειμενική. Το ίδιο κρασί μπορεί να μιλήσει διαφορετικά σε δύο ανθρώπους, γιατί ο καθένας το συναντά κουβαλώντας τις δικές του μνήμες, απουσίες, επιθυμίες και προσδοκίες.
Η γευσιγνωσία προσπαθεί να απομονώσει τα στοιχεία ενός κρασιού. Να αναγνωρίσει το φρούτο, τα άνθη, τα μπαχαρικά, την υφή και την επίγευση. Όμως η ψυχή δεν λειτουργεί με καταλόγους. Δεν μετρά την ένταση ούτε βαθμολογεί την ισορροπία. Αναγνωρίζει κάτι πιο ακαθόριστο. Tην οικειότητα, τη συγκίνηση, τη μελαγχολία ή τη χαρά που μπορεί να γεννήσει μια γουλιά.
Γι’ αυτό και η γεύση είναι τόσο προσωπική. Επειδή δεν μας αποκαλύπτει μόνο το κρασί, αλλά και κάτι από τον ίδιο μας τον εαυτό. Μπροστά σε ένα ποτήρι δεν συναντούμε απλώς έναν τόπο, μια ποικιλία και μια χρονιά. Συναντούμε όσα έχουμε ζήσει και όσα εξακολουθούν να υπάρχουν μέσα μας.
Η τεχνική μάς διδάσκει πώς να γευόμαστε. Η γνώση μάς επιτρέπει να κατανοούμε. Αλλά η ψυχή είναι εκείνη που αποφασίζει τι θα θυμηθεί.
Η αληθινή εμπειρία του κρασιού βρίσκεται ακριβώς εκεί. Στο αόρατο σημείο όπου η αίσθηση μετατρέπεται σε συναίσθημα και η γεύση γίνεται κομμάτι της εσωτερικής μας ζωής.
