Υπάρχουν τόποι που θυμόμαστε χωρίς να έχουμε βρεθεί ποτέ εκεί;
Ένα ποτήρι κρασί μπορεί ξαφνικά να μας μεταφέρει σε έναν αμπελώνα που δεν έχουμε περπατήσει, σε ένα ξηρό καλοκαίρι που δεν ζήσαμε, σε ένα υπόγειο κελάρι που δεν έχουμε δει. Κι όμως, για λίγες στιγμές, όλα αυτά μοιάζουν παράξενα οικεία.
Μάλλον επειδή το κρασί κουβαλά μέσα του κάτι περισσότερο από γεύση και άρωμα. Κουβαλά έναν τόπο.
Το χώμα, το υψόμετρο, τον ήλιο, τον άνεμο, τη βροχή, τις εποχές. Κουβαλά όμως και τον άνθρωπο. Τις επιλογές του αμπελουργού, την υπομονή του οινοποιού, τις παραδόσεις μιας περιοχής, έναν τρόπο ζωής που προϋπήρχε πολύ πριν φτάσει η φιάλη στο τραπέζι μας.
Όταν λοιπόν δοκιμάζουμε ένα κρασί από έναν τόπο άγνωστο σε εμάς, δεν γνωρίζουμε πραγματικά αυτόν τον τόπο.
Κι όμως, κάτι από αυτόν φτάνει μέχρι εμάς.
Και εδώ γεννιέται ένα παράδοξο. Μπορούμε να νιώσουμε νοσταλγία για κάτι που δεν έχουμε ζήσει;
Ίσως η μνήμη να μην περιορίζεται μόνο σε όσα συνέβησαν προσωπικά σε εμάς. Ίσως υπάρχει και μια άλλη μορφή μνήμης, πιο ασαφής και ποιητική, που γεννιέται όταν οι αισθήσεις συναντούν την αφήγηση.
Ένα άρωμα αποξηραμένων βοτάνων μπορεί να δημιουργήσει μέσα μας την εικόνα ενός μεσογειακού λόφου. Η ορυκτότητα ενός κρασιού μπορεί να μας κάνει να φανταστούμε πέτρα και βροχή. Μια γήινη νότα μπορεί να σχηματίσει έναν δρόμο ανάμεσα σε παλιά αμπέλια.
Δεν ξέρουμε αν ο τόπος είναι στην πραγματικότητα έτσι αλλά Ίσως αυτό να μην έχει σημασία γιατί εκείνη τη στιγμή δεν θυμόμαστε έναν πραγματικό τόπο. Δημιουργούμε τη μνήμη του.
Το κρασί γίνεται ένας μεσολαβητής ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Μας δίνει αρώματα, υφές, γεύσεις και ο νους συμπληρώνει όσα λείπουν. Χτίζει το τοπίο, βάζει φως στον ουρανό, προσθέτει ανθρώπους, εποχές και συναισθήματα.
Έτσι, ένας τόπος που ποτέ δεν υπήρξε στη βιογραφία μας μπορεί ξαφνικά να αποκτήσει θέση στη μνήμη μας.
Και αυτή να είναι μία από τις πιο μυστηριώδεις ιδιότητες του κρασιού. Δεν μας μεταφέρει μόνο στον τόπο από τον οποίο προέρχεται αλλά μερικές φορές δημιουργεί μέσα μας έναν τόπο που υπάρχει μόνο για εμάς.
Έναν αμπελώνα φτιαγμένο από πραγματικότητα και φαντασία. Από terroir και επιθυμία. Από την ιστορία του παραγωγού και τη δική μας εσωτερική ιστορία.
Και χρόνια αργότερα, όταν συναντήσουμε ξανά το ίδιο κρασί, ίσως νιώσουμε ότι επιστρέφουμε κάπου.
Παρόλο που δεν είχαμε πάει ποτέ.
Το κρασί δεν μας επιτρέπει μόνο να γευόμαστε έναν τόπο.
Μας επιτρέπει, για λίγο, να τον θυμόμαστε πριν ακόμη τον ζήσουμε.
