Υπάρχουν αρώματα που δεν τα αντιλαμβανόμαστε αλλά τα αναγνωρίζουμε.
Όχι επειδή τα έχουμε μελετήσει, ούτε επειδή μπορούμε πάντοτε να τους δώσουμε ένα όνομα, αλλά επειδή κάπου μέσα μας υπήρχαν ήδη. Σαν να περίμεναν μια στιγμή, ένα ποτήρι, μια ανάσα, για να επιστρέψουν.
Το άρωμα του κρασιού έχει αυτή την παράξενη δύναμη. Μπορεί να ανοίξει, χωρίς προειδοποίηση, μια πόρτα προς κάτι που θεωρούσαμε χαμένο. Ένα παλιό σπίτι. Ένα καλοκαίρι. Τη μυρωδιά της γης μετά τη βροχή. Ένα πρόσωπο. Μια στιγμή που δεν θυμόμασταν πως είναι ακόμα μέσα μας.
Και τότε το κρασί γίνεται χρόνος.
Ίσως η μνήμη να μην κατοικεί μόνο στο μυαλό. Ίσως κρύβεται στις αισθήσεις, περιμένοντας το κατάλληλο άρωμα για να ξυπνήσει. Και μέσα σε αυτή τη μικρή στιγμή, το παρελθόν δεν είναι πια παρελθόν. Επιστρέφει και γίνεται παρόν, έστω για όσο διαρκεί μια εισπνοή.
Γι’ αυτό και δύο άνθρωποι δεν μυρίζουν ποτέ ακριβώς το ίδιο κρασί. Ο καθένας φέρνει στο ποτήρι τον δικό του κόσμο, τις δικές του απουσίες, τις δικές του αναμνήσεις. Εκεί όπου ο ένας βρίσκει κεράσι, ο άλλος ίσως συναντά ένα παιδικό καλοκαίρι. Εκεί όπου κάποιος αναγνωρίζει βιολέτα, κάποιος άλλος μπορεί να θυμηθεί έναν άνθρωπο που δεν υπάρχει πια.
Η πραγματική αισθητική του κρασιού ίσως να μην βρίσκεται μόνο στην ομορφιά των αρωμάτων του αλλά σε αυτά που κατορθώνουν να μας αγγίξουν μέσα μας.
Χωρίς να το επιδιώκουμε, όταν δοκιμάζουμε ένα κρασί, δεν αναζητούμε μόνο αρώματα.
Αναζητούμε, τον χαμένο χρόνο.
