Υπήρξε μια εποχή στην Κύπρο που ο αμπελουργός δεν φοβόταν μόνο τον καιρό, την ανομβρία ή μια κακή σοδειά. Φοβόταν και τον φοροεισπράκτορα.
Στα χρόνια της Οθωμανικής κυριαρχίας, η παραγωγή κρασιού επιβαρυνόταν με βαριά και συχνά αυθαίρετη φορολογία. Οι επιβαρύνσεις μπορούσαν να αφορούν τα σταφύλια, το ίδιο το κρασί και αργότερα ακόμη και την εξαγωγή του. Οι πηγές της εποχής περιγράφουν ένα σύστημα τόσο πιεστικό, ώστε πολλοί αμπελουργοί εγκατέλειπαν αμπέλια ή προτιμούσαν να πουλούν τα σταφύλια τους αντί να τα κάνουν κρασί.
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές μαρτυρίες έρχεται από τον Cyrus Redding το 1851. Περιγράφει τον Κύπριο αμπελουργό να κρύβει ακόμη και από τον γείτονά του το πραγματικό μέγεθος της παραγωγής του και να αποκρύπτει μέρος της σοδειάς του, ώστε να μη φορολογηθεί.
Δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς την εικόνα. Πήλινα πιθάρια γεμάτα κρασί μέσα σε σκοτεινές αποθήκες, σταφύλια που δεν δηλώνονταν, ποσότητες που έπρεπε να μείνουν μακριά από τα μάτια των αρχών. Και αυτό όχι μόνο επειδή το κρασί ήταν παράνομο, αλλά επειδή το κόστος του να το δηλώσεις μπορούσε να εξαφανίσει σχεδόν όλο το κέρδος μιας χρονιάς.
Λίγες δεκαετίες αργότερα, ο Samuel Baker κατέγραφε πως οι συνολικές επιβαρύνσεις στο κρασί μπορούσαν να φτάνουν περίπου το 35–40%, ενώ πριν καν τρυγήσει, ο παραγωγός έπρεπε να περιμένει την επίσημη εκτίμηση της παραγωγής του. Αργότερα έπρεπε ξανά να ζητήσει άδεια για τη μεταφορά του κρασιού και να περάσει από νέους ελέγχους και μετρήσεις.
Και κάπως έτσι, το κυπριακό κρασί δεν ήταν μόνο προϊόν του αμπελιού και του ήλιου αλλά και προϊόν επιμονής.
