Υπήρξε μια εποχή που από τη Λεμεσό δεν έφευγε το κρασί μόνο μέσα σε φιάλες, βαρέλια ή κιβώτια. Έφευγε ακόμη και μέσα από αγωγό.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1960, όταν η κυπριακή οινοβιομηχανία βρισκόταν στην εποχή της μεγάλης παραγωγής και των μαζικών εξαγωγών, στην ακτή της Λεμεσού λειτουργούσε ένας υποθαλάσσιος αγωγός που συνέδεε τις εγκαταστάσεις της ξηράς με δεξαμενόπλοια που μετέφεραν κρασί.
Το 1968, οι Times περιέγραφαν αυτή την εντυπωσιακή εικόνα με το αγωγό και το κρασί να διοχετεύεται προς τα πλοία με ρυθμό περίπου 100 τόνων την ώρα, με προορισμό δεκάδες χώρες σε ολόκληρο τον κόσμο.
Σήμερα ακούγεται σχεδόν απίστευτο. Όμως ήταν η εποχή μιας άλλης Λεμεσού. Της Λεμεσού των μεγάλων οινοβιομηχανιών, των φορτηγών που κατέβαιναν από τα αμπελοχώρια γεμάτα σταφύλια, των δεξαμενών, των αποθηκών και του λιμανιού που αποτελούσε την πύλη του κυπριακού κρασιού προς τον κόσμο.
Δεν μιλούσαμε τότε για μικρές παρτίδες, single vineyards ή terroir. Μιλούσαμε για τεράστιους όγκους. Για μια οινοβιομηχανία που είχε στηθεί γύρω από την εξαγωγή και μπορούσε να στέλνει κυπριακό κρασί σε περίπου 40 χώρες.
Υπάρχει κάτι σχεδόν κινηματογραφικό σε αυτή την εικόνα. Ένα πλοίο ανοιχτά της Λεμεσού, ένας αγωγός κάτω από τη θάλασσα και μέσα του να κυλά κρασί από τα κυπριακά αμπέλια.
Σήμερα να κοιτάζουμε εκείνη την εποχή με διαφορετικά μάτια. Η Κύπρος έχει πλέον στραφεί περισσότερο στην ποιότητα, στις γηγενείς ποικιλίες, στα παλιά αμπέλια και στην ταυτότητα του τόπου. Όμως αξίζει να θυμόμαστε και αυτή την άλλη ιστορία.
