Υπήρξε μια εποχή που το κυπριακό κρασί δεν χρειαζόταν συστάσεις στη Βρετανία. Δεν ήταν κάτι εξωτικό ή σπάνιο. Ήταν στα ράφια, στα σπίτια, στα τραπέζια και στα μικρά καταστήματα της γειτονιάς. Για μια ολόκληρη γενιά Βρετανών, η λέξη Cyprus πάνω σε μια φιάλη κρασιού ήταν γνώριμη.
Το Cyprus Sherry έγινε ίσως το πιο χαρακτηριστικό προϊόν εκείνης της περιόδου. Γλυκό, ενισχυμένο και προσιτό, ανταποκρινόταν στις γευστικές συνήθειες μιας άλλης εποχής. Και μέσα σε αυτή την αγορά ξεχώρισε ένα όνομα: To Emva Cream τηε ETKO.. Ήταν brand. Είχε αναγνωρισιμότητα, παρουσία και πιστό κοινό. Σε μια αγορά όπου το Harveys Bristol Cream αποτελούσε σημείο αναφοράς, το γεγονός ότι ένα κυπριακό κρασί μπορούσε να σταθεί δίπλα σε τέτοια ονόματα δείχνει το μέγεθος της επιτυχίας που είχε καταφέρει τότε η κυπριακή οινοβιομηχανία.
Πίσω από αυτές τις φιάλες βρισκόταν μια άλλη Κύπρος και, ιδιαίτερα, μια άλλη Λεμεσός. Οι μεγάλες οινοβιομηχανίες ήταν κομμάτι της πόλης. Τα φορτηγά κατέβαιναν από τα χωριά γεμάτα σταφύλια, οι μυρωδιές του τρύγου γέμιζαν τον αέρα και τεράστιες ποσότητες κρασιού έπαιρναν τον δρόμο για το εξωτερικό.
Σήμερα βλέπουμε εκείνη την εποχή μέσα από διαφορετικό φακό. Μιλάμε για terroir, γηγενείς ποικιλίες, παλιά αμπέλια και μικρές παραγωγές. Τότε το ζητούμενο ήταν διαφορετικό: ποσότητα, συνέπεια, εξαγωγές και αναγνωρισιμότητα. Και ίσως να ξεχνάμε πόσο μεγάλο ήταν το επίτευγμα μιας μικρής μεσογειακής χώρας που κατάφερε να κάνει το κρασί της γνωστό σε εκατομμύρια καταναλωτές.
Υπάρχει γι’ αυτό κάτι βαθιά νοσταλγικό σε μια παλιά φιάλη Emva Cream. Δεν θυμίζει μόνο ένα κρασί. Θυμίζει μια άλλη εποχή, μια άλλη Λεμεσό και μια Κύπρο που είχε ήδη βρει τη θέση της στον διεθνή οινικό χάρτη.
Σήμερα προσπαθούμε ξανά να κάνουμε τον κόσμο να ανακαλύψει το κυπριακό κρασί.
Κι όμως, πριν από μερικές δεκαετίες, ο κόσμος το γνώριζε ήδη.
Μόνο που τότε το ήξερε ως Cyprus Sherry. Και ένα από τα ονόματα που ξεχώριζε ήταν το Emva Cream.
