Υπάρχει μια στιγμή στη γευσιγνωσία όπου το κρασί παύει να είναι απλώς κρασί. Δεν είναι πια αλκοόλ, οξύτητα, τανίνες, αρώματα ή μια σειρά από τεχνικά χαρακτηριστικά που περιμένουν να καταγραφούν σε ένα φύλλο αξιολόγησης.
Αυτό ακριβώς μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε η φαινομενολογία. Ότι το κρασί δεν υπάρχει για εμάς μόνο μέσα από τη χημική του σύσταση, αλλά μέσα από τον τρόπο με τον οποίο εμφανίζεται στη συνείδηση και μέσα μας. Το άρωμα που αναγνωρίζουμε, η θερμοκρασία του ποτηριού στο χέρι, η υφή στον ουρανίσκο, ο χώρος όπου βρισκόμαστε, η παρέα, ακόμη και η διάθεσή μας συμμετέχουν σε αυτό που τελικά ονομάζουμε «γεύση».
Ο Edmund Husserl έστρεψε τη φιλοσοφία προς τη βιωμένη εμπειρία. Ο Maurice Merleau-Ponty προχώρησε ακόμη περισσότερο, επιμένοντας ότι δεν αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο σαν αποστασιοποιημένα μυαλά, αλλά μέσα από το σώμα μας. Στο κρασί αυτή η ιδέα αποκτά σχεδόν κυριολεκτική μορφή. Δεν το κατανοούμε μόνο διανοητικά. Το μυρίζουμε, το γευόμαστε, το αισθανόμαστε.
Γι’ αυτό και το ίδιο κρασί μπορεί να είναι διαφορετικό χωρίς να έχει αλλάξει καθόλου το ίδιο. Ένα μπουκάλι που δοκιμάζεται σε μια ψυχρή αίθουσα αξιολόγησης δεν είναι ακριβώς το ίδιο βίωμα με το ίδιο μπουκάλι σε ένα τραπέζι με φίλους, σε έναν αμπελώνα ή σε μια προσωπική στιγμή. Η χημεία παραμένει η ίδια. Η εμπειρία όμως αλλάζει.
Και εδώ βρίσκεται και ένα από τα μεγαλύτερα λάθη της σύγχρονης γευσιγνωσίας. Προσπαθούμε συχνά να αφαιρέσουμε τον άνθρωπο από το κρασί για να το κρίνουμε «αντικειμενικά». Όμως ο άνθρωπος δεν είναι εμπόδιο στην εμπειρία του κρασιού. Είναι μέρος της.
Το κρασί, δεν είναι μόνο αυτό που βρίσκεται μέσα στο ποτήρι, αλλά, και αυτό που συμβαίνει όταν το ποτήρι μας συναντά.
